Co to jest?
Insulinooporność oznacza zmniejszoną reakcję mięśni, wątroby i tkanki tłuszczowej na działanie insuliny. Trzustka początkowo kompensuje ją większym wydzielaniem hormonu, dzięki czemu poziom glukozy może długo pozostawać prawidłowy. Zjawisko często towarzyszy otyłości trzewnej, PCOS, stłuszczeniu wątroby i stanowi element ryzyka cukrzycy typu 2, ale samo nie jest rozpoznawane na podstawie objawów.
Najczęstsze objawy
- często brak charakterystycznych objawów
- nieprawidłowe wyniki badań
- współistniejące zaburzenia metaboliczne
Jak wygląda diagnostyka?
Ocena lekarska obejmuje wywiad, obwód talii, ciśnienie, glukozę i HbA1c, profil lipidowy oraz inne czynniki ryzyka. Popularny wskaźnik HOMA-IR bywa pomocny w badaniach i wybranych sytuacjach klinicznych, ale nie ma jednego uniwersalnego progu pozwalającego samodzielnie rozpoznać insulinooporność.
Jak może wyglądać leczenie?
Najważniejsze są całokształt diety, aktywność, sen i — jeśli potrzebna — redukcja masy ciała. Nie ma konieczności eliminowania wszystkich węglowodanów.
Plan powinien być indywidualny i regularnie oceniany. Celem nie jest jedynie krótkotrwałe zmniejszenie bólu, lecz odzyskanie funkcji i stopniowe zwiększenie tolerancji codziennych obciążeń.
Źródła i dalsza lektura
Treść ma charakter edukacyjny. Poniższy odnośnik prowadzi do aktualnej bazy publikacji naukowych dotyczących dokładnie tego tematu.
Źródło otworzy się w nowej karcie w europejskiej bazie literatury biomedycznej Europe PMC.